بسم رب الحسین(ع)

شنیده شده است در شبی از شب های ماه مبارک رمضان قرآن خداوند بر بنده اش محمد نازل گردید و آن شب را لیله القدر نام نهاده اند.شهر الذی انزلته فیه القرآن(ماهی است که در آن قرآن نازل گردید).

خداوند رحمان پس از ادیان  پیشین فردی را که در زمان خود افضل ترین مردم بود و عام او را محمد امین می نامیدند و بر صداقتش شهادت می دادند را به پیامبری مبعوث کرد. در بین ادیان الهی دو دین بیشتر نبودند که دارای شریعت به همراه حکومت بودند و آن دو محمد مصطفی(ص) و سلیمان نبی بودند.و به همین دلیل است که دشمنان اسلام با محمد سر ستیز دارند.تا زمانیکه محمد فردی عادی و رئیس قبیله ی خود بود مردم او را امین می دانستند و برای هر راستی او را گواه می گرفتند اما زمانیکه محمد پیامبر خدا گشت او را کذاب خواندند و مشرک. کم نبودند و نیستند مردمی که در بین ملت شیعه آنان را دروغگو مینامند و اسلامشان را نفی می کنند و پارسیان را میپرستند و هنگامیکه می گوییم امامان ما مرضای ما را شفا می دهند میگویند: مرتاضان هندی هم اینگونه عمل می کنند اما در جوایشان گفته نمی شود که آیا مرتاضان هندی مرده ی شان هم شفا دهنده است؟

در خطبه ی قدیر و در چندین خطابه ی رسول اکرم ، ایشان دست علی را گرفت و او را پس از خود امام شیعیان معرفی کرد.این حقیقتی است که بر کسی پوشیده نیست. اما پس از مرگ پیغمبر دشمنان علی و طالبان قدرت و یاران دیروز پیامبر حتی حاضر نشدند که پس از انجام فریضه ی غسل میت و به خاک سپردن پیغمبرمان جانشین معین کنند. و هنگامیکه علی بر بدن پیغمبر نماز می خواند ابوبکر و عمر و دیگر یاران پیامبر با خویش بیعت کرده و ابوبکر را خلیفه معرفی می کنند.و روال طی می شود و علی سکوت می کند، سکوت. بیست و پنج سال خانه نشینی.چه کسی صبری چون علی را دارد؟صبری چون ایوب.

مگر ابوبکر مسلمان نبود؟مگر عمر مسلمان نبود؟مگر در زمان عمر آن جنگ های وحشیانه صورت نگرفت؟پس چرا این اعمال را به گردن علی و اولاد علی(شیعیان) می اندازند؟ شیعیان همانانی هستند که مولایشان پس از به بردگی گرفتن بانو شهربانو(شاهزاده ی اشکانی) از عمر درخواست می کند تا به نرمی با ایشان رفتار شود. و پس از اصرار فراوان و صحبت با ایشان بانو را به صیغه ی حسین نایل می کنند تا از کینه ی اعراب و برده بودن آنان در امان باشد. امشب شبی است که مولای شیعیان جهان برای خواندن نماز صبح به مسجد می رود و آخرین اذان را به پا می دارد.اذان را می زند  و زینب  با خود می گوید چرا اذان پدر اینگونه محزون شده است؟انگار آسمان میخواهد گریه کند.علی به راه می افتد.اما اشیاء هم برای علی نگرانند.برای مظلومیت علی مضطرب هستند. علی از در که می گذرد دستگیره ی در دامانش را می گیرد و مانع رفتنش می شود.اما او باید برود.می داند چه می شود و مشتاق است به زهرایش بپیوندد.به مسجد که میرود قاتل خود را از خواب بیدار می کند و نماز خویش را به پا می دارد.ابن ملجم مرادی در سجده ی علی و هنگامیکه سبحان ربی الاعلی و بحمده می گوید شمشیر زهر آلوده اش را بر فرقش فرود میاورد و اینجاست که علی میگوید فزت و رب الکعبه... . به خانه می برندش.نزدیک خانه می گوید میخواهم سراپا بایستم تا مبادا زینبم نگرانم شود. کودکان کوفه صبح را بی غذا می گذرانند.همه می گویند آن مرد کجاست؟چرا نیامد؟ و وقتی متوجه می شوند علی (ع) بود که نان آور شب های کوفه بود کاسه بر می دارند و برایش شیر می برند.می دانید علی چه می گوید؟ می گوید به او(ابن ملجم) شیر داده اید؟

اشک بریزید بر مظلومیت اسلام و شیعه . مظلومیت حسین و شیر خواره اش و فرق سر علی  و جگر پاره پاره ی حسن مجتبی سنگ سخت را آب مذاب می کند.

شب قدر را قدر بدانید.گفته می شود در روایات که خداوند درهای رحمتش را به سوی مان باز کرده است.بشتابیم که فردا دیر است.شاید در برویمان بسته شود . که البته خدواند بسی رحمان و رحیم است.

هیئت امنا و هیئت مذهبی بقعه ی متبرکه آقا سید حسین کیا شهرستان لنگرود برایتان  توفیق خدمت به اسلام و امت اسلام و را آرزو می کند.

اى قوم، در این عزا بگریید /بر كشته كربلا بگریید

با این دل مرده خنده تاچند/مروز در این عزا بگریید

فرزند رسول را بكشتند/از بهر خداى را بگریید

از خون‏جگر سرشك سازید/بهر دل مصطفى بگریید

وز معدن دل به اشك چون در/بر گوهر مرتضابگریید

با نعمت عافیت‏به صد چشم/ بر اهل چنین بلا بگریید

دل خسته ماتم حسینید / اى‏خسته‏دلان هلا بگریید

در ماتم او خمش مباشید/ یا نعره زنید یا بگریید

تا روح كه متصل‏به جسم است/ از تن نشود جدا بگریید

در گریه سخن نكو نیاید /من مى‏گویم، شما بگریید

بر دنیاى كم بقا بخندید/ بر عالم پر عنا بگریید

اشك از پى چیست؟تابریزید /چشم از پى چیست؟ تا بگریید

در گریه به صد زبان بنالید/ در پرده به صد نوابگریید

نسیان گنه صواب نبود/ كردید بسى خطا، بگریید

وز بهر نزول غیث رحمت /چون ابر،گه دعا بگریید

موقعیت جغرافیایی

پیدایش شهر لنگرود به روایت تاریخ

در سال 512 هجری قمری شخصی بنام سلطان محمد بن آلب ارسلان بن فرامرز بن مردان شاه لنگرود خود را پادشاه خوانده و حکومتی را بپا نموده بود ولی پس از اندک زمان کوتاهی دستگیر و پس از مدتی زندانی و پس از آزادی از زندان بعنوان  والی در این شهر ماندگار می شود. لنگرود شهری آباد و معمور بوده از این حیث باید به این نکته توجه نموده که این شخص قیام کرده پس باید قبل از این تاریخ مردمانی زندگی میکردند که ایشان خود را پادشاه قلمداد کرده.

2- کنید پیر بهادر یا میر بهادر که در نوع خود بی نظیر بوده و مکان آن روبروی مسجد بازار(حاج علی) در قسمت جنوبی جنوبی مسجد قرار داشته و مورد تقدس ساکنین شهر لنگرود بوده و بعد ها در پایان عرض خواهم کرد که چگونه بوده

3- پل خشتی قدمت آن در دوران ایلخانیان میباشد که تقریبا هفت صد و اندی قدمت دارد. در

مورد ساخت آن روایتی غلط در بعضی از نوشته ها بچشم میخورد که صحت ندارد، یکی میگوید پیرزنی درست کرده یا این که پل آقا بزرگ نام دارد البته آقا بزرگ از خاندان حاکمان منجم باشی است که این هم صحت ندارد، زیرا پل آقا بزرگ در نالکیاشر است پل خشتی در دوره ایلخانان است که نوع این پل در یکی از شهر های مازندران وجود دارد که سازنده
آن یکی از نوادگان هلاکوخان بنام دلشاد خاتون زن سلطان ابوسعیدآخرین پادشاه مغول ساخته که نوشته های آن تا قبل از سال 1320 وجود داشته معمار این بنا شخصی بنام استاد حسین رویانیان طبرستانی است.

مبحث دیگر مسجد آقا سیدحسین میباشد که قدمت آن تقریبا هفت صد واندی میباشد.آقا سید حسین از سادات کیای علوی بوده نه کیای زیدی ایشان زمانی که از عراق بعلت فشار امویان حرکت میکنندبه سمت مرو(خراسان امروزی) وبدیدار اقوام وآشنایان خود ولی دوستدارانی که در ان منطقه بودند میگویند بروید به طرف شمال ایران تا جانتان درامان باشد لذا باوجود اینکه دارای مال وحشم بسیار زیادی بوده راهشان را ادامه وبه طرف شمال ایران رفتندبه منطقه ای میرسند که به آن طبرستان میگفتند

شب عاشورا چه گذشت ؟

این پل روی رودخانه ای که لنگرود نام دارد و آب آن از یکی از نهرهای سفیدرود است،و از میان داخل شهر می گذرد، بناء شده است.طول این پل بالغ بر 37 متر است و عرض آن 5/4 متر و ارتفاع بلندترین نقطه پل از سطح رودخانه 70/9 سانتی متر است. که دو قسمت شهر فشکالی محله را به راه پشته متصل می سازد.این پل را شخصی به نام (حاجی آقا پرد) ساخته و بنابر روایتی پل مزبور در محل پل قدیمی بدستور حاجی آقا بزرگ منجم باشی، در زمان سلطنت فتحعلی شاه، ساخته شده است.و در کتاب (دارالمرز ولایت ،گیلان،رابینو) در مورد این پل چنین آمده است

بقیه نوشته ها درادامه مطلب

نام لنــگرود برای نخســتین بار در سـال ۵۱۲ هـ . ق در متــــون تاریخـــی ذكر شــده